صداي گريه ي بچه اي كه تازه به دنيا اومده فضاي سالن رو پر كرده. صدا منو تا پشت در اتاقي كه نوزادها رو اونجا نگه ميدارن ميكشه. در اتاق يه شيشه ي كوچيك داره كه از توش ميشه داخل اتاق رو ديد. 6-7 تا بچه ي كوچيك اونجان و دوتا پرستار هم دارن بهشون ميرسن. دوتا از بچه ها گريه ميكنن. نميدونم چرا؛ شايد ميدونن توي چه دنياي زشتي پا گذاشتن. آخه من شنيدم خدا قبل از اينكه بچه اي به دنيا بياد تموم زندگيشو بهش نشون ميده و ازش ميپرسه كه ميخواد به دنيا بياد يا نه؟

_آقا... آقاي محترم...

صداي پرستار بود كه صدام ميكرد.

_بله خانم؟

_آقا اينجا بخش زايمانه.شما اينجا چه كار ميكنيد؟ بفرمائيد بيرون لطفا.

_ببخشيد. داشتم اين كوچولوها رو نگاه ميكردم.شرمنده ؛ در ضمن خسته نباشيد.

با اين حرفم انگار واقعا خستگي از تنش در رفت. لبخندي زد و برگشت توي همون اتاق.

ساعت 4:30 سحرگاه 1 مهر سال 1367 بيمارستان هدايت . جلوي در ورودي بيمارستان ايستادم و به تابلوي بيمارستان نگاه ميكنم. صداي اذان صبح گوشم رو پر كرد. سريع رفتم داخل بيمارستان و مستقيم بخش زايمان.اما ساكت ساكت بود. گاهي صداي پاي پرستارها رو ميشنوم و ديگه هيچي. در آسانسور باز شد و يه خانوم رو كه ملحفه ي سبزي روش بود آوردن و توي يكي از اتاقها خوابوندن. خانومه بيهوش بود. لااقل اينجوري فكر ميكنم. همين لحظه يه پرستار با بچه اي كه توي بغلش بود وارد اتاق شد. آخ كه چه قدر حرف ميزد : ماشاء الله بهش بشه.چه بچه شيرينيه.مبارك باشه .انشاء الله بزرگ ميشه دكتر مهندس ميشه. خدا نگهش داره براتون. شيرينيه ما يادتون نره ها...

پدربزرگ بچه كه معلوم بود متدين و مذهبيه بچه رو گرفت و توي گوشش اذان گفت و بعدش گذاشت كنار مادرش. مادر بچه كه چشماشو باز كرده بود و بچه اش رو ديده بود اشك از چشماش سرازير بود و بچه اش رو ميبوسيد.

ساعت 2:45 شب 13 فروردين سال 1371 جنوب تهران. من پشت در خونه اي توي منطقه ي ناصر خسرو تهران ؛ روي پله سنگي جلوي خونه نشستم و منتظر يه اتفاقم. اما يه حسي بهم ميگه انتظار اتفاق خوبي رو نداشته باشم. زن به اميد اينكه هرچه زودتر بچه اش رو ببينه توي خونه ي محقر اجاره اي آروم خوابيده و فراموش كرده بيكاري شوهرشو، فقر و شرايط سخت زندگي رو. فراموش كرده و توي خواب با فكر به 11 سال انتظار براي اين بچه لبخند ميزنه. اما شوهرش بيداره.خيلي وقته كه شبها نميخوابه و فكر ميكنه. پيش خودش ميگه اگر همين فردا بچه به دنيا بياد چه كار كنم؟ چجوري ببرمش بيمارستان؟ تازه پول بيمارستان رو از كجا جور كنم؟

توي همين فكرا بود كه صداي همسرش رو شنيد كه ازش كمك ميخواست. اتفاقي كه نبايد مي افتاد بالاخره افتاد و چه قدر زود. همسرش درد ميكشيد. مرد تنها و بدون پشتيبان ، نصفه شب توي نا امني و بي مهري جنوب پايتخت چه كار ميتونست بكنه؟ همسايه هارو بيدار كرد. زنهاي همسايه رفتند توي اتاق و مرد تنها پشت در ايستاد . از جيبش پاكت سيگار فروردين رو در آورد و آخرين نخ سيگارشو روشن كرد. ميخواست پاكت سيگارو بندازه كه نگاهش به كلمه ي فروردين كه با رنگ قرمز روي پاكت نوشته شده بود خيره شد. خيره شد و خيره موند. مرد پيش خودش فكر ميكرد چرا من بايد اينقدر سخت زندگي كنم؟ چرا بچه ي من بايد 13 فروردين توي روز به اين نحسي به دنيا بياد اونم نصفه شب؟ توي همون زماني كه كارخونه رو تعطيل كردن و من بيكارم؟ صداي گريه ي ضعيف بچه رشته افكارشو پاره كرد.خوشحال شد و پاكت سيگارو پرت كرد.به خيال خودش تموم بدبختيهاشو هم انداخته.اما نه...

درست 30 دقيقه ي بعد فقط صداي ناله هاي زنش رو ميشنيد كه ضعيف و ضعيف تر ميشد و اميد مرد هم كمرنگ و كمرنگ تر.

40 روز بعد مرد درحالي كه بالاي قبر زن و فرزندش نشسته بود و فاتحه ميفرستاد ، سيگار فروردين ميكشيد و آه.

Arash AB

1387/7/30

Arash A.B   ۸۷/۷/۱۲

راستي چرا عربي بگم؟

دوباره ميگم: به نام خدا. خدايا ميخوام باهات حرف بزنم. ميخوام تشكر كنم به خاطر همه چيز. پس يكم وقتتو به من بده...  خدايا ممنونيم كه دنيارو برامون آفريدي. ماها خيلي ناشكريم نه؟ بايد روزي سي هزار بار شكر كنيم.چرا كه نه؟ ديگه چي ميخوايم؟

 دوتا چشم كه همه چيزو ميبينه. ميبينه كه زني براي سير كردن شكم بچه هاش به چه سختي و مشقتي افتاده...

ميبينه مردي رو كه روش نميشه بره خونه چون امروزم كار پيدا نكرده...

ميبينه كه بچه هاي پر شور و شادي بم رو كه در ابتداي يك روز خوب؛ در عرض دوازده ثانيه سكوتي ميكنند بالاتر از فرياد و هنوزم پدر و مادراشون اين جمله رو زمزمه ميكنند : الحمد لالله رب العالمين...

دوتا گوش دادي كه همه چيزو ميشنوه. ميشنوه صداي گريه ها و زجه هاي دختري رو كه زير سنگيني سايه ي مردي كه ازش نفرت داره راهي جز گريه كردن و سكوت نداره...

ميشنوه صداي گريه هاي بچه اي رو كه پدر و مادرش به خاطر رفع نيازشون و فقط براي چند دقيقه لذت اون رو به دنيا آوردن و زندگيش رو سياه كردن...

ميشنوه صداي خرد شدن كمر خانواده اي كه زير فشار فقر و تنگدستي هنوزم دارن با آبرو زندگي ميكنن...

دوتا دست دادي براي امضاي حكم اعدام پسري كه انتقام خواهرشو گرفته...

براي رشوه دادن به كسي كه با ريش و بدون ريشه پشت اون ميز چوبي نشسته و هنوزم كسي بهش نگفته كه اگه اين ميز باوفا بود به تو نميرسيد...

براي دراز كردنشون جلوي هر آدم نمايي كه باطنش رو گرگ سياهي فرمانروايي ميكنه...

دوتا پا دادي بهمون تا از صبح كه بيدار ميشيم به جاي لبخند رو لبامون ، غم پيدا كردن يه لقمه نون تو دلامون بمونه و بمونه...

ناراحت كه نشدي خدا جونم ها؟ اصلا ناراحتي نداره. ما كه همش شكر كرديم. به خاطر همه چيز. همه چيز...

Arash A.B  

تازه از حمام اومده بودم بيرون. داشتم موهامو شانه ميكشيدم كه نگاهم به شانه گره خورد. ياد استاد وفايي افتادم. آخه بنده خدا كچل بود. از اول كچل نبودا. اما كچل شده بود.هميشه از دوران جوانيش ميگفت كه چه موهايي داشته. سر كلاسش صحبت از همه چيز بود به جز ادب. استاد ادبيات اينجوري نديده بودم تا حالا. ميگفت زمان اونا زندگي اينجوري نبود كه. زندگي پر بوده از « ساقيا مرد نكونام نميرد هرگز » يا « اي زليخا دست از دامان يوسف بازكش » و اينجور چيزا كه خداييشم هميشه مورد استقبال بچه ها قرار ميگرفت.

از خاطراتش كه ميگفت كتاب رو فراموش ميكرد. بيخيال سهراب سپهري ميشد و اعتنايي به گيله مرد بيچاره نداشت. عينك گردش رو از چشمش بر ميداشت و به بيرون كلاس نگاه ميكرد. انگار داشت پرواز ميكرد.

ته كلاس شلوغ ميشد. نويد كه قدش اون موقع اندازه ي نردبون دزدها بود (الان احتمالا با ايران اير قرارداد بسته) خوراكش حركات رزمي بود(بهتر بگم ژانگولر). وقتي با اون هيكل نحيف و درازش ميخورد زمين صداي چوب خشك ميداد.كلاس منفجر ميشد. من توي نخ استاد و استاد توي عالم خودش. با صداي زمين خوردن آقاي دراز استاد به ته كلاس اشاره ميكرد همه ساكت ميشدن. با لحني كه سعي ميكرد خشن باشه (اما از حالت معمولي باحال تر) ميگفت: پسرك بي ادب دراز . خجالت نميكشي؟ و قبل از اينكه نويد معذرت خواهي كنه خودش ميگفت باشه بخشيدمت !

خلاصه خوب دوراني بود.كلاس خوبي داشتيم اما زمستونا احساس سرماي خاصي ميكردم. سوز سردي از درز پنجره ي كلاس ميومد تو. اي بابا... حواست كجاست بچه؟ اين صداي مادرم بود كه ميگفت : پسر لخت وايسادي جلوي باد كولر؟

Arash ab 87/05/25

این مدت به خاطر کنکور و این حرفا کم آپ کردم(چه قدر هم که خوندم)

الان میخوام جبران کنم و سنگ تموم بزارم.بنابر این تا هفته دیگه هم آپ نمیکنم

آخه کنکور پزشکی دارم اونم کجا؟ تنکابن. باید برم شمال شنبه ۲۹ ام میام. اما قول میدم اونجا هر وقت کافی نت دیدم بیام هم آپ کنم هم نظراتونو ببینم!

کسی شمال کاری نداره؟ چیزی نمیخواین؟ تعارف که نداریم بگین....

یه شعر هم این آخر میزارم (که البته مادر بزرگم برام گفت)برید حال کنین.خونواده شاعر...

اگر دیدی که نون دادن ثوابه   خودت بخور که بغدادت خرابه

برام دعا کنین قبول شم...خداحافظ تا شنبه

                                   اولین واژه که آمد به نظر فاطمه بود

میلاد کوثر و روز مادر یه همه دوستان مبارک

مــــادرم ای زنـــــدگی بخش جهــــآن مادرم

نـــام زیبایت بـــود ورد زبـــــان ای مـــادرم

روشنـــی بخشـــــای قلب نــــاتوان من تویی

مـــاه اقبـــال منـــی در آسمـــان ای مـــادرم

چونکه من با خـــوردن خــونت به دنیا آمـدم

عفـــو بنمـــا این گنــــاهم مهـربان ای مـادرم

امروز ۱۷/۳ یه روز خوبه چون روز تولد یکی از بهترین دوستای منه. از همینجا تولدش رو بهش تبریک میگم و امیدوارم همیشه تو زندگیش موفق و پیروز باشه. در ضمن آدرس وبلاگش رو هم میزارم اگه خواستین برین و بهش تبریک بگین خوب؟

اینم آدرس وبلاگشه (تبریک فراموش نشه ها...)

www.setayesh1717.blogfa.com

قابل توجه دوست خوبم کاترین که گفته بود ادامه داستان پریچهر رو بنویسم: حتما یه کامنت ( خصوصی ) بده و توش آدرس وبلاگ یا آیدی یا  اگه خواستی زنگ بزن ( ۰۹۳۶۷۱۷۰۴۷۲) یا هر راه ارتباطی دیگه رو بده که حتما باید یه جیزی رو در مورد این کتاب بدونی. در ضمن بزودی ادامشو برات میزارم   .  

نمیخواستم پست جدید بزارم اما گفتم بهتون بگم. شاید دیگه پست نزارم. یعنی شاید ببندمش. نمیدونم. به خاطر مسئله ای که پیش اومده. (توی پست قبلی نوشتم ) دلیلش هم اینه که مشوق ندارم . امید ندارم. کسی رو ندارم. تازه حالشم ندارم. نمیدونم جه کار کنم.

شما بگید...

اولا ممنون که سر میزنید...  دوما ممنون که این قدر کم نظر میدین

شاید تعجب کنید که چرا من توی این پست دارم حرفهای خودمو میگم. چون همیشه یا شعر گذاشتم یا داستان.

اما ایندفعه میخوام باهاتون درد دل کنم:

اینهمه توی وبلاگم شعرهایی از جدایی و تنهایی گذاشتم اما خودم معنیشونو درک نمیکردم چون تنها نبودم چون کسی ترکم نکرده بود. اما حدود سه هفته پیش وقتی که داشتم میرفتم برای تنها عشقم یه هدیه بخرم دیدمش آره دیدمش اما نه مثل همیشه بلکه با یه نفر دیگه. بیشتر از این دلم میسوزه که پسره سر تا پاش ۵۰ تومان نمی ارزید. منی که تمام برنامه ی زندگیمو در کنار اون تنظیم کرده بودم....

حالا توی این چند وقت میفهمم که هرچی داریوش آهنگای غمگین بخونه کمه.

خلاصه خیلی حالم گرفته. تنها شدم.دیگه به کی sms بدم؟ با کی برم بیرون؟ تنهایی بد دردیه!!!!!!!!!!!

ولی آهسته میگویم الهی بی اثر باشد

کسانی که علاقمند به کامپیوتر و اینترنت و.. هستن حتما به این آدرس برن:

چیزای خوبی داره.

www.gamentech.blogfa.com

کاش عوض اینکه به سمتش متمایل بشم صورتم رو اون طرف میکردم...

کاش به جای اینکه خودمو بیخیال نشون بدم و به زیر پاش نگاه کنم خودم رو آزاد تصور میکردم...

خلاصه کاش به جای ترس از سقوط از کوهی که چند روز پیش رفته بودیم:

خودم رو به آزادی یک پر توی آسمون به دست باد میدادم و از این همه غم و ناراحتی  راحت میشدم

اما چه کنم که هنوز دلشو ندارم...

در بي کران دور
در روزگار نور
درشهربي عبور
زير درخت نور
بر روي سنگ گور
باجوهرسرشت
بادست سرنوشت
حرفي نوشته بود
:آرامگاه عشق

مینویسم دیوار

تو اگر با من و همراه منی

فاصله ها را بردار